Atoglas, Leeuwarden 2006
Een hele kleine update dit keer, ik was in m'n eentje zo'n beetje in mijn achtertuin aan het fotograferen (ik woon nog geen 500 meter van de fabriek vandaan). Helaas werd ik al snel nadat ik binnen was gestoord door de bewaking, die 24 uur per dag op het terrein aanwezig was...

Een interessante cocktail van chemische verbindingen, met hele rare stofjes. Zo karakteriseren milieukundigen de bodem onder de Leeuwarder plexiglasfabriek Atoglas. De meeste vervuiling is afkomstig van de vroegere knoopjesfabriek Casolith, die zich in 1920 bij het spoor aan Achter de Hoven vestigde. Het bedrijf maakte tot 1992 kunsthoorn van caseine, een onschadelijke stof die gewonnen werd uit koeienmelk. Hierbij werd echter ook de giftige alcoholachtige stof formaldehyde toegepast. Het grondwater raakte hiervan doordrenkt. De tweede irriterende stof die veel in de grond voorkomt, is methylacrylaat. Dit werd vanaf 1958 gebruikt voor de productie van plexiglas. De sluiting was dus een drama voor de 130 werknemers, maar de omwonenden hadden weinig verdriet. Zij vonden het doodeng, zoÕn chemische fabriek midden in hun woonwijk. Na de ramp in Enschede waren ze doodsbenauwd geworden voor brandgevaar. Ze vreesden in zoÕn geval voor gifwolken en explosies.

Toen Atoglas het plan om de fabriek in 2006 te sluiten bekend maakte, overheerste ongeloof bij de medewerkers. De laatste jaren had het bedrijf juist veel ge•nvesteerd in de Leeuwarder fabriek, om te voldoen aan kwaliteits- en milieueisen. En hoewel de fabriek vier jaar lang verlies leed, was er juist het laatste jaar weer een positief resultaat behaald. Deze winst was een gevolg van kostenbesparingen, waarvoor juist het personeel zich had ingezet. Voor de werknemers, die in staking waren gegaan, was kamerbrede steun. Zo zette voormalig staatssecretaris Karien van Gennip van economische zaken zich in om de fabriek open te houden door contact op te nemen met moederconcern Total om die te bewegen af te zien van sluiting van de fabriek. Van de laatste dertig medewerkers van Atoglas (ooit waren het er 130) bleven er nog zeven in dienst om de fabriek te ontmantelen. Handelaren uit de hele wereld hebben onderdelen van de acrylaatplatenfabriek gekocht. Voor bijna alles is een nieuwe bestemming gevonden. De directie van Atoglas heeft de productie overgebracht naar Frankrijk.

Heb jij een aanvulling, vraag of iets anders over dit project te melden? Plaats het in ons gastenboek.

Sinai Centrum, Amersfoort 2008
Weeshuis, As 2008
Coöperatieve Aardappelmeelfabriek, Ter Apel 2007
Fort 7, Antwerpen 2007

Voetbalstadion De Wageningse Berg, Wageningen 2007
Aardappelmeelfabriek De Centrale, Coevorden 2007
Chocoladefabriek De Baronie, Alphen aan de Rijn 2007

Verenigde Koninklijke Lederfabrieken, Oisterwijk 2006
Kortrijk, 2006
Hof ter Beke, Antwerpen 2006
Rochendaal, Bevingen 2006
Kasteel Mesen, Lede 2006
Caserne de la Chartreuse, Luik 2006
Provinciaal hospitaal Santpoort, Bloemendaal 2006
Energiebedrijf Haarlem, Haarlem 2006
Camping De Molshoop Hilversum 2005
Avis Verffabriek Westzaan 2005
Oranjeboom brouwerij Breda 2005
Budapest 2005
Hembrug Zaandam 2005
Phoenix-WestDortmund 2005
Meelfabriek Leiden 2005
Staalfabriek Uckange 2004
Mijn Hasard Cheratte 2004
Psychiatrisch ziekenhuis Le Valdor Luik 2004
Carcokes Zeebrugge 2004
Textielfabriek Nordhorn 2004